man met grote snoek

Harken of blanken? Het ongrijpbare fenomeen van roofvis die ‘aan’ of ‘uit’ staat.

De omstandigheden perfect, een bekende stek, maar toch geen actie? Dan staan de rovers ‘uit’. Klinkt bekend? In dit artikel gaan we er dieper op in!

Deze stond wél ‘aan’.

Het zal een fenomeen zijn dat elke roofvisser wel herkent: je vist op een bekende stek waar je eerder prima hebt gevangen, de omstandigheden zijn op het oog perfect en het gebruikte kunstaas kent inmiddels ook al een zeer succesvol trackrecord. Maar de actie blijft uit.. In mijn tijd als visgids leverde dit nogal eens frustrerende gidsdagen op, en ook tijdens wedstrijden kwam dit fenomeen op een zeer onaangename manier wel eens voorbij. De roofvis staat ‘uit’, en niets werkt om ze tot bijten te verleiden. Of toch wel?

Tekst en foto’s: Johan Struwe/Ronald Bonestroo

De eerste keer dat ik kennismaakte met roofvis die ‘uit’ stond, was ergens in mijn prille jeugd. Tijdens het vissen in de Noord-Hollandse polder met een spinnertje, zag ik op een kruising in het kraakheldere water een snoek liggen. Met een perfect worpje plaatste ik de spinner zo’n anderhalve meter van de snoek in de zijtak, en trok hem letterlijk voor de bek van de snoek langs. Deze verroerde echter geen vin, en bleef roerloos liggen. Ook een tweede en derde worp resulteerden niet in actie, en teleurgesteld droop ik af. Het zou de eerste, maar zeker niet de laatste keer zijn dat ik dit meemaakte..

Een frustrerende ervaring. Beeld gemaakt met Midjourney

BLIJVEN TREITEREN HELPT

Toen ik vele jaren later voor het eerst over een visboot mocht beschikken, verschoof mijn aandacht vooral naar de snoekbaars. Ik was inmiddels verhuisd naar het rivierengebied, dus dat was op mijn viswateren de meest voorkomende doelsoort. Het verschil met de kantvisserij op snoek die ik eerder beoefende, was dat ik door mijn sonarapparatuur aan boord goed kon zien of er snoekbaars op de stekken aanwezig was. En al snel leerde ik dat het helpt om de snoekbaarzen te blijven treiteren. Vis op de stek? Dan niet verkassen, maar blijven rammen. In vrijwel alle gevallen sprongen de snoekbaarzen na enige tijd namelijk alsnog ‘aan’, en volgden de aanbeten alsnog. Ik voelde mezelf helemaal het mannetje, en was ervan overtuigd dat ik de code had gekraakt. Tot ik me op een andere soort begon te richten..

Snoekbaarzen komen op een gegeven moment wel los..

MEERVAL ALS DE ULTIEME LASTPAK

Sinds twee jaar vis ik uitsluitend nog met de bellyboat en Livescope op meerval, en in die jaren heb ik één ding door schade en schande wel geleerd: als er één soort is die -naast de snoek- écht ‘uit’ kan staan is het de meerval wel! Inmiddels heb al talloze malen mijn shad letterlijk óp de neus van grote meervallen gelegd, zonder enige reactie van de vis. Terwijl je vier vissen verder opeens wél die dreun op je hengel krijgt! Afgelopen week was het weer zover: op mijn scherm zie ik een immense meerval zwemmen. Ik vaar erheen, positioneer mezelf perfect boven de kop van de vis, en laat tergend langzaam mijn kunstpaling van 35 centimeter naar net boven de kop zakken. Geen reactie. Zelfs wanneer ik de paling letterlijk tegen de bek aan laat zakken, blijft de vis roerloos liggen.. Wanneer de loodkop de vis op een gegeven moment raakt, zwemt deze rustig weg uit mijn beeld. Ik probeer de vis nog te achtervolgen, maar die heeft mijn plannen inmiddels door, en maakt zich snel uit de voeten. Ik zal het nooit écht begrijpen..

Pal voor het neusje, maar niet pakken. Meerval kan zó uit staan!

PLAATS, POSITIE EN ‘STRIKEZONE’

Terwijl ik dit stuk aan het schrijven ben, zie ik op Facebook een post van oud-collega Ronald Bonestroo langskomen, die een ander licht werpt op de schijnbare passiviteit van de snoek. Ik vraag hem of ik zijn post in dit artikel mag verwerken, zodat deze niet opgaat in de vergetelheid van het algoritme van de socials.

Ronald: ‘Vaak zit alles zit in de details. Vaak zit je wél op de juiste plek. Vaak vis je wél op de juiste manier. Vaak zit je wél op de juiste tijd te vissen op die stek. Waarom scoor je dan niet? Vergeet niet dat zo’n vis niet voor niets zo groot is geworden. Dat is niet omdat ze ondoordacht te werk gaan en onvoorzichtig zijn. Integendeel! Dit zijn de vissen die hun hele leven ook ’t verschil maken, maar dan onder water. Als je leven bestaat uit overleven en voortplanten, dan is voorzichtigheid geboden. 
Misschien kun je je zo beter voorstellen dat je zo’n slimmerd niet zo 1-2-3 vangt. Dan moet je van goeden huize komen! Even een leuk voorbeeld: Je zit op de juiste plek met het juiste aas met de juiste techniek te vissen, maar de vis blijkt geen interesse te hebben voor je kunstaas. Komt dit doordat de vis niet ‘aan’ staat, of kom je gewoon niet in de ‘strikezone’ van de vis terecht? 
Grote vis verspilt geen energie, als deze weet dat het geen zekerheid is dat de prooi ook daadwerkelijk gepakt kan worden. Dan laat deze de prooi gewoon voorbij gaan en wacht op een nieuwe kans. Als je wél in die zone komt waarop die vis denkt dat ’t kans van slagen heeft, dan is ’t kassa. En ja, ook al heeft de vis gegeten. Het zijn en blijven opportunisten! Je weet immers nooit wanneer de volgende kans zich voordoet!’

Het zit ‘m vaak in de details. Foto: Ronald Bonestroo

EEN PRAKTIJKVOORBEELD

‘Als ik als voorbeeld de crankbait neem, waar wij veel mee vissen. Stel dat ’t water vijf meter diep is, dan ligt de roofvis vaak strak bij de bodem op de loer. Vis je er dan twee meter hoger overheen, dan wordt er vaak geroepen dat een snoek je kunstaas wel komt halen als hij honger heeft. Dit klopt ten dele. Op onbevist water zul je dit vaak zien, die vis kent geen gevaar. Een rover is de ALFA in ’t water, kent geen vijanden. Op water waar wij hier in Nederland vissen zul je zien dat de vissen toch nét even wat voorzichtiger zijn. Vis je te hoog over de vis heen, dan vang je juist vissen die -even simpel gezegd- niet zo slim zijn. Veelal de kleinere vissen die onbesuisd te werk gaan. De echt grote vissen zul je simpelweg zelden vangen. Bied je je kunstaas op de juiste diepte aan, dan zul je zien dat je andere vissen gaat vangen. Vissen die een ander niet vangt!  En nu vraag je je af wat die juiste diepte nu is? Dat is ’t leukste! Dat is overal weer anders! Kwestie van uitvogelen en op de details gaan letten. Het kan echt aankomen op 50cm of nog minder zelfs! Is dit nu dé manier om die dikke bakken te vangen en verschil te maken ten opzichte van andere vissers? Nee. Dit is slechts een voorbeeld van hoe je met details verschil kunt maken. En dit is nog maar één detail’.

Details maken het verschil! Foto: Ronald Bonestroo

MAAR DIE GEKKE MEERVALLEN DAN?

Met de informatie van Ronald in mijn achterhoofd denk ik nog eens terug aan al die meervallen die ik zonder succes perfect heb aangevist, en ergens lijkt het voorgaande ook op deze soort opgeld te doen. Zeker met de visserij van dit moment op de diepe rivierplassen, is de diepte waarop de vis ligt vaak (maar niet altijd!) een goede voorspeller van de vangkansen: hoe hoger de vis zwemt, hoe vaker deze lijkt aan te bijten. Het grote verschil met de snoek lijkt dus te zijn dat niet de diepte van de aaspresentatie van belang is, maar de diepte van de vis zélf. De meerval bovenaan dit artikel ving ik immers, terwijl deze op een ijskoude ochtend letterlijk nog geen drie meter onder me zwom! Het is weer een klein stukje in de soms frustrerende puzzel die we als roofvissers elke keer weer te leggen hebben.

Misschien moet ik toch maar weer gaan snoekbaarzen..

Home

Vergelijkbare berichten

Geef een reactie