Dikke doodaasklepper voor Krijn! Dit is de tijd!

Wachten op wat misschien gaat komen!

Wintertijd is natuurlijk dé tijd om de doodaashengels en de aasvissen van stal te halen. De snoek is immers enorm traag met deze koude temperaturen, maar laat een makkelijk te versmaden hapje beslist niet liggen! Het zijn vaak ook de grotere exemplaren die een smakelijke aasvis niet weten te weerstaan. Krijn van Urk neemt ons mee tijdens de vangst van een absolute spoorbiels!

Tekst en foto’s: Krijn van Urk

Waar ik nu over schrijf is al even geleden, 23 december om precies te zijn, maar de aard van mijn werk liet door drukte niet toe om eerder ‘de pen’ ter hand te nemen. Maar ik wil het hebben over een aanvankelijke, complete blankdag, die toch prachtig eindigde. Zoals gezegd, 23 december afgelopen jaar alweer, gingen vismaat Alexander en ik vissen met doodaas. Op een mooie plek in een oud stadje aan de Vecht. Niet alleen komen we hier graag, maar er was voor de kerstdagen ijskoud weer voorspeld en de aantrekkende noordoostenwind was nu al behoorlijk voelbaar. Een snijdende koude rotwind dus, en hier op deze stek hebben we de huizenrijen achter ons en die houden ons prachtig uit de wind. We hebben sowieso onze thermopakken aangetrokken, en dat is met dit weer gewoon een must, naast goede hoge schoenen. Kou op je lijf is al niet prettig maar als de voeten steenkoud worden word je niet meer warm, en is het heel gauw uit met de (vis-) pret. We hebben onze gebruikelijke doodaasspullen bij ons. Daar heb ik al eerder over verteld dus een en ander is inmiddels wel bekend. We gaan eerst rustig peilen. In deze tijd van het jaar, en zeker met dit koude weer moet je de snoek toch vaak vlakbij de bodem zoeken.

De welbekende setup: simpel maar effectief!

SLANKE DOBBERS VOOR MINDER WEERSTAND

Er staat ongeveer 3,5 meter water op onze stek. We peilen zó uit dat de aasvissen circa dertig centimeter boven de bodem hangen. We werpen uit, leggen de hengels neer, vrijloop van de molens ingezet en nu is het wachten en kijken. We zitten vlakbij de sluis. Daaroverheen is een brug voor het verkeer en daar is altijd wel gezellige drukte aanwezig. De oude straatlantaarntjes hangen in sfeervol kerstgroen, en het carillon van het eeuwenoude kerkje speelt om het half uur een herkenbaar kerstdeuntje. Regelmatig hebben we aanspraak van belangstellenden, soms van een omwonende die zijn hond uitlaat. We vertellen altijd netjes en enthousiast wat we doen. Dat hoort er gewoon bij, en het kan nooit kwaad om in deze tijden je hobby een beetje te verkopen door wat goodwill te kweken. Desondanks gebeurt er niet veel. We drinken een bakkie koffie,lullen over vissen en andere zaken en regelmatig werpen we opnieuw in. Na 2 uur aan de ene kant vd sluis iedere plek secuur afgevist te hebben zonder enig teken van leven komen we tot de conclusie dat het m hier niet gaat worden. We besluiten om nog een uurtje aan de andere kant te gaan proberen. Spullen gepakt en het hele zaakje verhuisd naar de andere kant. Even peilen en het blijkt hier iets ondieper te zijn.

Dobbers in alle soorten en maten

NIEUWE RONDE, NIEUWE KANSEN

Alex gooit zijn spulletje in de sluismonding, en ik één dobber naar het midden en één anderhalve meter uit de kant, vlakbij een tweetal meerpalen. Uit ervaring weet ik dat er daar wel eens eentje kan liggen, want ik heb er daar al vaker gevangen. Maar, en het begint eentonig te worden, na een uur ook helemaal niets. We beginnen het zat te worden. We staan ook al dik vier uur in het waterkoude weer, en het begint steeds harder te waaien. We besluiten om te stoppen. Ik haal alvast één hengel binnen en berg hem op. Maar, en dat zul je altijd zien, terwijl ik naar mijn andere hengel loop, zie ik de dobber schokken. En aangezien er aan de dreg een zeer dode voorn hangt, kan die het niet zijn. Dus…is het snoek! Terwijl ik naar Alex roep dat ik ‘er één op heb’, zie ik de dobber zonder aarzelen langzaam verdwijnen en blijft zo’n twintig centimeter onder water staan. Ik tel langzaam tot vijf, en met een stevige haal zet ik de haak. Alsof ik op een blok beton sla! Seconden lang, die wel minuten lijken te duren gebeurt er niets. Alleen maar die kromme stok in mijn handen.. Maar dan komt daar drie meter diep iets tot leven! Iets massiefs zet zich langzaam maar onverbiddelijk in beweging.

Dan maar naar de buitenkant van de sluis

VOL AAN DE BAK!

Rustig koerst de vis richting het midden van de Vecht. Geen kopschudden, alleen maar rustig doordieselen. Dit is weer een heel goede vis, dat voel je gewoon. Dan keert de vis terug en ik moet vól in mijn hengel hangen om te voorkomen dat de zware vis tussen de palen zwemt! Dat kan met dit materiaal, dat is er op berekend. Dat de vis groot en zwaar is voelde ik al, maar hoe groot zou pas even later blijken! Maar ook grote vis wordt uiteindelijk moe. Alex staat al klaar met het net, en ik kijk even om me heen, en zie dat er inmiddels aardig wat belangstelling gekomen is van de nodige omstanders. Alex schept de vis en tilt het net omhoog. Alex, geen kleine jongen en een stevige sportschoolknaap, heeft er toch zichtbaar moeite mee! Dan zien we de vis in volle glorie in de cradle! Een vis met een gigantische buikomvang en kop! Ik meet haar en ze is 1.13 meter lang. Niet eens mijn grootste, maar wat de vis mist in lengte maakt ze dubbel en dwars goed door haar postuur. Dit is zonder meer mijn zwaarste snoek ooit. We hebben geen unster bij ons, maar je hoeft niet helderziend te zijn om te beseffen dat deze vis de vijftien kilo met gemak passeert. Ook de omstanders steken hun verbazing en bewondering niet onder stoelen of banken. Immers: velen hebben nog nooit een snoek gezien, laat staan zo’n formaat. Ik neem de vis in de kieuwgreep en mijn hand gaat er helemaal in. Dat wil toch wel wat zeggen, want ik heb handen van het bekende formaat kolenschoppen..

Wat een vis! Mijn zwaarste ooit!

IK STA PAF!

Ik bekijk vol bewondering naar dit schitterende dier die ik heel even vast mag houden. Alex schiet ondertussen de plaatjes. Dan moeten we afscheid nemen. Ik leg de vis in het net en rustig laten we haar gaan. En om te laten zien dat ze nog genoeg energie heeft verdwijnt ze met een zware slag van haar kolossale staart de diepte in. Deze afsluiting hadden wij beiden niet verwacht! Terwijl ik een sigaartje opsteek, ruimen we al druk pratend met elkaar en de mensen onze spullen in. Een mooier kerstcadeau had ik me niet kunnen wensen. Goed, het was ijskoud en de ochtend was gruwelijk taai, maar met zo’n vangst gingen we beiden uiterst voldaan naar huis. Beiden ja. Want een dergelijke vis vang en deel je met zn tweeën! Daar ben je tenslotte vismaten voor. Eenmaal thuis bij de warme kachel zit ik de foto’s te bekijken. En raak niet uitgekeken. Dit was niet alleen mijn zwaarste snoek ooit, het was by far ook de mooiste. Schitterende tekening en klokgaaf, geen schub ontbreekt en geen wonden. Dergelijke vissen staan voorgoed in het geheugen gegrift en mooier kan het niet worden!